Hjartsláttur

Brot úr bókinni Hjartsláttur eftir Ragnheiði Gestsdóttur
 
ÍRIS
− Ertu búin að sjá hann?
− Hann hvern?
Íris grettir sig um leið og hún lyftir töskunni upp á axlirnar.
Hún er orðin þung nú þegar af öllum möppunum, stílabókunum
og draslinu sem þeim var sagt að kaupa. Hvernig
verður hún eiginlega þegar námsbækurnar bætast við?
− Nýja strákinn. Þennan sem á víst að byrja í bekknum.
Sara sá hann í gær uppi í skóla. Hann er svartur!
Eydísi er auðheyranlega mikið niðri fyrir og Íris snýr sér
að henni undrandi á svip.
− Nei, ég er ekki búin að sjá hann. Hvernig þá svartur?
− Svona dökkur og með svart krullað hár. Hann hlýtur
að vera útlenskur, Sara sá hann bara, hún heyrði hann ekki
tala neitt ...
− Hann getur alveg verið íslenskur þótt hann sé dökkur,
það er fullt af krökkum sem eiga kannski útlenska mömmu
eða pabba eða sem hafa verið ættleiddir eða eitthvað.
María í hinum bekknum á pólska mömmu en hún er samt
íslensk.
− Já, en þetta er samt öðruvísi.
− Mér finnst það ekkert öðruvísi, segir Íris fastmælt.
− Það fer ekkert eftir því hvernig maður er á litinn hvort
maður er íslenskur.
Þegar stelpurnar nálgast skólalóðina bætist í hópinn og
þær heilsa skólasystkinunum einu af öðru. Þau hafa flest
haldið hópinn lengi, sum hafa verið saman í bekk alveg
síðan þau byrjuðu í skóla. Í dag er fyrsti skóladagur haustsins
en í gær máttu þau sækja stundaskrána og innkaupalistann.
Íris kom ekki heim frá afa sínum og ömmu fyrr en
um hádegisbilið í gær og fór þá beint í árlegan innkaupaleiðangur
með mömmu sinni að kaupa skóladótið. Henni
finnst hún varla tilbúin að byrja undireins í skólanum. Það
er skrýtið að koma allt í einu í allan þennan ys og þys eftir
friðinn og rólegheitin í sveitinni.
Þegar bjallan hringir flykkjast krakkarnir inn í skólann.
Þórey verður áfram með umsjón með bekknum eins og tvo
síðastliðna vetur og hún tekur brosandi á móti þeim í dyrunum
á stofunni þeirra. Íris brosir á móti þegar hún heilsar
henni. Þórey getur svo sem verið alveg ágæt.
Íris gengur að gamla sætinu sínu í öftustu röð við
gluggann. Eydís hengir töskuna sína á stólinn við hliðina.
Þær hafa verið sessunautar undanfarna vetur og Íris
hefur ekkert á móti því að þær sitji saman áfram þótt þær
séu ekkert nánar vinkonur. Þær eru nágrannar og eru samferða
í skólann flesta morgna. Eydís er ágætis stelpa en þær
eiga ekki margt sameiginlegt og stundum getur hún jafnvel
farið svolítið í taugarnar á Írisi. Eins og þetta með nýja
strákinn. Hverjum er ekki sama hvernig hann er á litinn?
Það er allavega ekkert til að súpa svona hveljur yfir. Það er
enginn nýr strákur sjáanlegur núna svo kannski er þetta allt
saman tóm vitleysa.
Þau eru nýsest í sætin og Þórey er farin að messa yfir
þeim um mikilvægi þessa síðasta vetrar í grunnskóla þegar
drepið er á dyrnar. Þórey opnar fyrir skólastjóranum sem
kemur inn, heilsar og býður krakkana velkomna aftur í
skólann. Í fylgd með honum er strákur. Nýi strákurinn.
− Þetta er Tristan, segir skólastjórinn. − Tristan, þetta
eru nýju bekkjarfélagarnir þínir. Þau eru bestu skinn þótt
þau geti verið dálítið fyrirferðamikil stundum.
Skólastjórinn brosir til krakkanna og klappar á öxlina á
Tristan að skilnaði. Hann stendur fyrir framan hópinn án
þess að hreyfa sig á meðan Þórey og skólastjórinn skiptast
á einhverjum orðum í hálfum hljóðum. Þegar dyrnar lokast
að baki skólastjórans snýr Þórey sér að honum og segir:
− Tristan minn, vertu velkominn í hópinn. Nú þurfum
við að finna handa þér sæti ...